میدونی چیه؟!...

کنار اومدن با واقعیت سخته

اینکه پیله ای که سالها واسه خودت ساختی رو بخوای خراب کنی

سربکشی بیرون و ببینی دنیا با اون چیزی که تو ازش واسه خودت ساخته بودی، فرق داره

خیلی دردناکه

فکر می کنی دنیا چقدر بی رحم

چرا من باید مطابق میل دنیا فکر کنم و حرف بزنم و رفتار کنم

ولی به مرور زمان، کمتر تقلا می کنی

دیگه همه چیت رو با قانون های دنیا تنظیم می کنی

آروم تر می شی

و عادت می کنی

و این یکی از بزرگ ترین ترس های منه

هووووم...

یه روزایی هست

آدم دلش می خواد واسه خودش باشه

از اینکه داره با خودش وقت می گذرونه حالش خوبِ

و این بهترین حس دنیاست

هرچی هم بگم سینگلم

هرچقدرم تنهایی حالم خوب باشه

هرچقدرم که مستقل باشم

یه روز با دیدن یه نفر قلبم تندتر میزنه

کاش از دست هیچ کس، هیچ کاری برنمیومد... اون وقت هیچ امیدی نبود و هیچ انتظاری هم از هیچ کسی نبود.

به عنوان یه آدم پر از احساس میگم، احساساتی بودن اصلا خوب نیست، چون مُدام میشکنی و تا میای خودتو سرهم کنی دوباره و دوباره میشکنی از طرفی هم دست خودم نیست، جزو شخصیتمه، در واقع دردش بیشتر از حال خوبشه شایدم باهم برابر باشن...

آدمایی که بعد از یه دوره ی سخت

زود خودشونو جمع و جور می کنن

بی احساس نیستن

اتفاقا خیلی هم قوی هستن

بعضی وقتا در بی احساس ترین حالت ممکنم

هیچ حسی به هیچ چیز یا هیچ کسی ندارم

انگار زمان واسم متوقف میشه تا به خودم فکر کنم

داری زندگی تو می کنی، طبق روال معمول... یهو یه تغییر غیر منتظره پیش میادروال زندگیت بهم میخورهیه حس جدید و جالب... خوشت میاد، می ری دنبالشلذت میبری... این همون چیزیه که همیشه دلم می خواست بشهیه

درست گفتن

حالا که پُر از حرفیم...

دیگه زنگ اِنشا نداریم

روز مرگ انسان ها

روزی ِکه دَرک نشن

از این جهت قرن هاست، که در هر لحظه نفراتی ایستاده می میرن...